Dziecka świat.

Minęło już trochę lat, kiedy to moja znajoma posłała swojego jedynaka pierwszy raz na kolonie. Młody czuł się tam jak "ryba w wodzie", co potwierdzały jego codzienne telefony do domu. I z takim to rewelacyjnym humorkiem i oczywiście uśmiechem na ustach mama zobaczyła go wysiadającego z autobusu po powrocie.
Kiedy jednak zobaczył swoją rodzicielkę, rozpłakał się, rozpłakał się, to mało powiedziane, rozryczał się, i każde pytanie kierowane do dziecka powodowało tylko nasilenie płaczu. Tak było całą drogę powrotną, z dworca do domu, i przez kilka godzin jeszcze w domu, gdzie zamknął się w swoim pokoju i chlipał. Z nikim nie chciał rozmawiać. Po kilku godzinach babcia przyniosła mu jedzenie i próbowała z dzieckiem porozmawiać. Po długich negocjacjach dziecię wreszcie zaczęło mówić:
-No bo babciu, ja się tam dobrze bawiłem, a mama musiała się bardzo martwić.
-A dlaczego uważasz, że mama się martwiła?
-Ty babciu nie widzisz, że mama ma siwe włosy? -Kiedy wyjeżdżałem to ich nie miała.

 Znajoma, pierwszy raz i chyba ostatni zrobiła sobie pasemka.

fot. Z archiwum Uli M.

Przystanki

Nasi radni mieli napad (jak to mawiają nasi bracia Czesi). Napadło ich bowiem by zamiast co roku, jak to dotychczas robili, ewentualnie dwa, (kiedy brakło w budżecie kasy) wymieniać wiaty przystankowe, które już po miesiącu niewiele lepiej wyglądały od swoich poprzedniczek. Dołożyli tym razem na dach panel solarny, który obsługuje lampę, (świeci kiedy ktoś się zbliża) i kamerkę monitorującą.
Ponieważ ostatnio rzadko korzystam z komunikacji miejskiej, wybrałem się w słoneczny  dzień, (4-5 miesięcy po zamontowaniu) by samemu się przekonać jakie efekty dał pomysł radnych.   Czułem, że to dobry pomysł, ale to co zobaczyłem przerosło nawet moje oczekiwania. Przystanki czyste, bez śmieci ekskrementów,  szyby nie podrapane, żadna nie wybita, rozkłady jazdy, które zawsze przedtem były popisane albo zdrapane wiszą wszystkie czyściutkie. Faktem jest, że wszystkich przystanków nie odwiedziłem, ale już widzę, że inwestycja w dodatkowe urządzenia na przystankach szybko się zwróci, a efekt wizualny bezcenny.

Paczko-mat.

Nawet nie wiedziałem, że takowe ustojstwa istnieją. Bankomat, wpłatomat i owszem korzystałem, ale paczko-mat ? Ciekawe z ilu jeszcze matów będziemy w przyszłości korzystać.
Otóż moja znajoma wybrała się do takiego urządzenia, by odebrać od dawna oczekiwaną paczkę. Staje przed nim i czyta "uśmiechnij się" a pod napisem uśmieszek. Przyciska kolejne klawisze, a ekran ani drgnie. Zaczyna szczerzyć zęby i dalej nic "uśmiechnij się". No ileż można. kiedy będę się tak szczerzyć to jeszcze mnie do wariatkowa zabiorą, pomyślała. Przecież uśmiech w naszej kulturze nie jest normalny. Powaga, złość, wściekłość, smutek owszem, oznaczają jakiś stan ekspresji, ale uśmiech? Nie można się śmiać tak, bez powodu, będąc sama.
 W końcu na powiadomieniu o paczce znalazła nr. telefonu zadzwoniła i pyta co z tym paczko-matem, chyba nie działa. 
Panienka o miłym głosie zapytała, czy ma numer paczki, a kiedy usłyszała twierdzącą odpowiedź, kazała dotknąć ekranu i wpisać ów numer. Ze skrytki wyjechała paczka.
-No to teraz jestem pełna wiedzy, która w przyszłości na pewno mi się przyda, pomyślała, człowiek jednak całe życie się uczy. 
Ponieważ dzisiaj to prawie wszystkie tego typu urządzenia mają kamerę, to niezłą muszą mieć zabawę ci co mają podgląd na obraz przed takimi urządzeniami.
Pomyślałem ja, usłyszawszy tą anegdotkę.